اداره کل میراث فرهنگی لرستان ، tarhan.mansouri@gmail.com
چکیده: (19 مشاهده)
پروژههای نجاتبخشی باستانشناسی در ایران با محدودیتهای زمانی و مکانی شدیدی مواجه هستند. این مقاله به بررسی چشمانداز تحولآفرین علوم و فناوریهای نوین در تمامی مراحل مطالعات باستانشناسی نجاتبخشی محوطه بردقباله، از شناسایی و مستندسازی تا تحلیل و انتشار میپردازد. با بهرهگیری از روششناسی توصیفی-تحلیلی مستندنگاری و ساماندهی، نشان داده میشود که فناوریهایی مانند مستندنگاری و ثبت دیجیتال، سنجش از دور، ژئوفیزیک، فتوگرامتری، اسکنلیزر سهبعدی و هوش مصنوعی نه تنها دقت و سرعت را افزایش میدهند، بلکه امکان «نجات دیجیتال» میراث را در مواقعی که حفاظت فیزیکی غیرممکن است، فراهم میکنند. این مقاله درنهایت نتیجه میگیرد که ادغام این فناوریها در پروتکلهای اجباری باستانشناسی نجاتبخشی، یک ضرورت انکارناپذیر برای نسل حاضر و آینده است، و این در حالیست که در مطالعات نجات بخشی محوطه بردقباله بغیر از مستندنگاری و تصویربرداری، به دنبال یافتن راهکارهای مناسبی برای توضیح و تفسیر دگرگونیهای فرهنگی، از هیچگونه تکنولوژی نوین و علوم میان رشتهای مورد استفاده قرار نگرفته است.
mansouri A. The importance of applying science and technology and documenting the archaeological findings of the Bardghabaleh site Seymareh Dam catchment area. Iranian Dam and Hydroelectric Powerplant 2026; 13 (39) : A-10-1107-1 URL: http://journal.hydropower.org.ir/article-1-570-fa.html
منصوری امیر. اهمیت کاربرد علوم و فناوری و مستندنگاری یافتههای باستانشناسی محوطه بردقباله، حوضه آبگیر سد سیمره. سد و نیروگاه برق آبی ایران. 1405; 13 (39) :1-19